Jak rozmawiać z wewnętrznym krytykiem?

Kim tak naprawdę jest wewnętrzny krytyk?

Czy znasz ten głos, który mieszka w Twojej głowie? Jest cichy i bardzo przebiegły. Głos, który odzywa się w chwilach zwątpienia, porażki lub wtedy, kiedy chcesz zrobić, coś co wymaga od Ciebie dużej odwagi. Podcina Ci skrzydła, wyśmiewa się i umniejsza Twojej wartości. Słyszysz, kiedy mówi, że jesteś nie dość dobra, nie dość silna lub nie dość wystarczająca. Zachęca Cię, żebyś odpuściła, poddała się i nie robiła tego, co mogłoby zmienić to, w czym właśnie jesteś.

To właśnie jest on – wewnętrzny krytyk, chochlik, a może przeciwnik. Przewrotne jest to, że on pragnie Cię ochronić. Jednak z reguły więcej robi złego, niż dobrego. Wewnętrzny krytyk to głos niespełnionych ambicji i przeżyć, niekoniecznie Twoich. To głosy ludzi, których spotkałaś podczas swojego życia. Opowiadają historię Twoich niepowodzeń i porażek, które wciąż mieszają się z tym, czego pragniesz dla siebie. Powracają w chwilach, kiedy pragniesz zmiany, sukcesów i szczęścia. Są głosem wewnętrznego krytyka, który czyta niewspierające przekonania, które stały się Twoją subiektywną prawdą o samym sobie. 

 

Wewnętrzny krytyk ma duży wpływ na Twoje życie. Jest przebiegły, inteligentny i dość okrutny. Zna Twoje słabe strony i zawsze wie, kiedy Cię zaatakować, żebyś była cicho i nie miała odwagi na zmianę. To przez niego siedzisz w bezpiecznej, choć niewygodnej strefie komfortu.

Wewnętrzny krytyk nie rozumie, że nasze życie to proces, a popełnianie błędów i niepowodzenia potrzebne są nam do rozwoju. Pamiętaj, że bycie w miejscu Cię ogranicza. Świat się zmienia, ludzie się zmieniają i Ty również potrzebujesz zmiany. Każda sytuacja jest dla Ciebie lekcją, a lekcje przecież kosztują. Dlatego też rozwój tak boli.

Kiedy najczęściej wewnętrzny krytyk pojawia się w naszym życiu?

Wyróżniam trzy najczęściej pojawiające się momenty, w których wewnętrzny krytyk ujawnia się niepostrzeżenie.

Po pierwsze wtedy, kiedy pragnęliśmy czegoś i odważyliśmy się to zrobić, ale niestety nie wyszło nam tak, jak tego chcieliśmy. Zaczyna się z nas wyśmiewać: „A nie mówiłem, że ci się nie uda”. Wrzuca nas w poczucie winy, wyszydza z nas i udowadnia, że jesteśmy do niczego. Oskarża, ocenia i porównuje. Jeśli zaczniemy go słuchać, tracimy zapał do podjęcia kolejnej próby i przyznajemy mu rację, że jesteśmy do niczego.

Po drugie słyszymy go, kiedy jesteśmy przed trudnym wyzwaniem. Wewnętrzny krytyk skutecznie nas do niego zniechęca i znowu umniejsza naszej wartości. W efekcie albo nie podejmujemy się zadania, albo nie angażujemy się w nie w pełni. Zakładamy, że i tak nam nie wyjdzie. A nie wychodzi, ponieważ nie wykorzystujemy w pełni własnych możliwości, z powodu słabości i ograniczeń, w które uwierzyliśmy.

Po trzecie dochodzi do głosu, kiedy stawiamy na perfekcjonizm. Wyznaczamy sobie nierealistycznie wysokie standardy i popadamy w zwątpienie, kiedy okazuje się, że niełatwo sprostać zadaniu. Perfekcja zabija, bo ideały przecież nie istnieją i zawsze można zrobić coś znacznie lepiej.

Dobija nas również wtedy, kiedy jesteśmy zmęczone i osłabione. Wykorzystuje momenty, żeby skrytykować nas i oskarżyć o niepowodzenia. Jest jak bluszcz, który oplata nas i wysysa resztkę sił i chęci do działania. Każdy atak osłabia, a najbardziej ten, który kierowany jest od kogoś, kto zna nasze największe słabości. Ktoś kto od zawsze słucha naszych pragnień i zna nasze największe tajemnice.  

Są jednak osoby, których motywuje. Te zadziorne, te silne, które za wszelką cenę chcą udowodnić światu, że dadzą radę, że są najlepsze. Cała reszta poddaje się i wycofuje w miejsce, w którym jest bezpiecznie, chociaż już nieprzytulnie.

 

Czy można pozbyć się wewnętrznego krytyka?

Nie próbuj z nim walczyć, ani go zdusić. Nabierze sił, przebudzi się i ruszy na Ciebie z podwójną siłą. Jest częścią Ciebie, dlatego nie możesz się go pozbyć. Musisz przyjąć zupełnie inną taktykę. Rozprawić się z nim po przyjacielsku, wykazując się miłością i zrozumieniem. Dlatego odpuść i zacznij żyć z nim w pełnej harmonii.

 

Krok po kroku jak postępować z wewnętrznym krytykiem.

  1. POZNAJ GO.

Wysłuchaj, co ma Tobie do powiedzenia. Zabierz go na długi spacer, zaproś na filiżankę dobrej kawy lub poobserwuj z nim chmury. Daj mu swój czas. W ciszy i spokoju, z miłością i zrozumieniem, wysłuchaj wszystkiego, co ma Ci do powiedzenia. Załóż specjalny notatnik i zapisuj wszystko, co wydaje Ci się ważne. Każde słowo i każde zdanie mogą przybliżyć Cię do rozwiązania cennej zagadki. Notuj. Po pierwsze słowo pisane ma większą wartość, a po drugie nic nie umknie Twojej uwadze. Możesz od razu notować swoje spostrzeżenia – wnioski, które nasuwają się po wysłuchaniu, tego, co usłyszałaś. Wykorzystaj jedną z głównych kompetencji coachów – uważne słuchanie. Bądź cierpliwa i daj sobie czas. Następnie przyjrzyj się notatkom i zastanów się, kto mógł do Ciebie tak mówić, gdzie słyszałaś te słowa, skąd dochodził ten głos? Być może są to wypowiedzi Twoich rodziców, opiekunów, a może człowieka, którego uznajesz za swojego przyjaciela? Większość niewspierających przekonań powstaje  jednak w czasach naszego dzieciństwa. Wtedy przyjmujemy wiele rzeczy za prawdę. Wierzymy w autorytety lub po prostu nie mamy siły lub możliwości sprzeciwić się, więc przyjmujemy ulegle to, co słyszymy. Krytyk czerpie inspiracje z tego, co wydarzyło się w całym naszym życiu. Tak naprawdę nie jest to Twój głos, ale głos innych ludzi, którzy wmówili Ci, że nie jesteś dość dobra, dość ładna, dość dobrze przygotowana. Dlatego tak ważne jest, żebyś zrozumiała, że nie jest to Twój głos, ale głos innych ludzi z Twojego życia.

 

  1. ZAAKCEPTUJ

 

Znając wewnętrznego krytyka warto go zaakceptować. Czyli przyjąć, że jest i jest taki, jaki jest. W sumie takie proste, a takie skomplikowane. Stań przed lustrem, przypatrz się sobie. Weź głęboki oddech i powiedz mu, że go lubisz, szanujesz i akceptujesz. Powiedz mu, że rozgryzłaś jego i wiesz, że nie jest Twoim głosem. Podkreśl, że wiesz, że chce Cię chronić, ale od dzisiaj to Ty przejmujesz stery. Nie krytykuj go, bo w sumie to jest przecież częścią Ciebie. Zawsze będzie z Tobą. Spróbuj dostrzec jego pozytywną stronę mocy. Przecież jest po to, żeby Cię chronić. Podziękuj krytykowi za opiekę.

 

Pamiętaj, że nigdy nie możesz go zagłuszyć, ani uciec przed nim. Nie zajadaj, nie zapijaj i nie popadaj w inne uzależnienia. To nie działa. Jest tylko pomocne na krótką chwilę. Krytyk i tak powróci. Dlatego zaakceptuj krytyka takim jakim jest. Nie musisz się z nim zgadzać, ale przyjmij, że jest i zawsze będzie. 

 

  1. ZAPRZYJAŹNIJ SIĘ

 

Zaproś go do współpracy. Spędź z nim więcej czasu i porozmawiaj. Spróbuj go zrozumieć. Nie ignoruj, nie uciszaj. Wysłuchaj. Z czasem jego głos zacznie słabnąć, a Ty z uśmiechem na ustach będziesz mogła robić to wszystko, czego wcześniej się bałaś, w co nie wierzyłaś, co było dla Ciebie niedostępne. To jest tak jak z dzieckiem. Jeśli nie zwracasz na nie uwagi, psoci. Jeśli dajesz mu swój czas i zainteresowanie, przestaje.

 

  1. WSPÓŁPRACUJ

 

Bądź szefem i ustal zasady. Nawiązałaś już zdrową relację, to czas najwyższy pokazać mu, że jest Twoim głosem, ale nie tym najważniejszym. Nie ma już nad Tobą władzy i nie będzie wyznaczał granic. To jest Twoje życie i będzie wyglądało tak, jak Ty tego chcesz, a nie jak chcieliby inni. Bądź asertywna i pewna siebie, nawet w relacjach ze swoim wewnętrznym krytykiem.

 

A kiedy przyjdzie gorsza chwila i wewnętrzny krytyk zapragnie dojść do głosu, zadbaj o swoją wewnętrzną siłę i wysoki poziom pozytywnej energii. Mi pomaga muzyka, taniec, afirmacje oraz inspirujące książki. Lubię także obejrzeć coś zabawnego lub porozmawiać z przyjacielem. Czasami zabieram psa i chodzę po lesie, a innym razem wsiadam na rower i jadę na niezaplanowaną wycieczkę.

 

Czasami jednak pozwól sobie na nic nierobienie. Pamiętaj, że płacz też czasami jest nam potrzebny, a nasza wrażliwość wzbogaca nas i nie jest oznaką słabości, ale siły. Pozwól sobie na lenistwo. Regularnie dbaj o odpoczynek i zdrowy sen.

 

Zobacz, wcale ten krytyk wewnętrzny nie jest taki zły, jak go malują. Pamiętaj, ze najwięcej krzyczy ten, kto w rzeczywistości jest słaby i boi się, że nie pokona swojego przeciwnika. „Krowa która dużo ryczy, mało mleka daje”. A jak się z nią zaprzyjaźnisz, przestanie na Ciebie reagować.

 

Pracuj nad zmianą siebie. Zmień niewspierające przekonania na takie, które Cię wspierają i dzięki którym osiągniesz w życiu wszystko to, o czym wcześniej marzyłaś.  

Pamiętaj, że jeśli nie odkryjesz w sobie wewnętrznego krytyka i nie zaprzyjaźnisz się z nim, nie dokonasz potrzebnej Ci zmiany. W Twojej głowie będzie pojawiał się konflikt wewnętrzny. Z jednej strony będziesz chciała czegoś nowego, a z drugiej będziesz bała się tego zrobić. Wewnętrzny krytyk powstrzymuje nas przed działaniem, przed realizacją planów, spełnieniem marzeń. A Ty przecież chcesz zmiany i lepszego dla siebie życia.

To jak rozmawiać z wewnętrznym krytykiem? Na pewno z pewnością siebie, miłością i pełną akceptacją, w ciszy i spokoju nie zapominając, że jest i zawsze z Tobą będzie. 

Dodaj komentarz